فراموشی

در پیکرم ، حکومت بیم ست و اضطراب

فردا چه می شود ؟

ماییم و موج درد ، ماییم و روی زرد

ماییم و داستان غم انگیز بی کسی

ناگه چراغ غافله خاموش می شود

و ندر شبی سیاه ، در شوره زار عمر

هر یک ز ما به کوره رهی می رود غریب

وز یاد روزگار فراموش می شود...